كلامى از نور

پيامبر خدا صلى‏‌الله‌‏عليه‌‏و‏آله: خدا بركت دهد به آن كس كه آسان مى‏‌فروشد، آسان مى‏‌خرَد، آسان قرض مى‌‏دهد و آسان مطالبه مى‌‏كند.

استفتائات روز

آيا دشنام دادن و لعنت كردن و يا غيبت كردن مخالف و يا ناصبى جايز است؟

سزاوار نيست كه مؤمن دشنام دهنده باشد، و در غيبت مردم سخن بگويد خصوصاً كه فتنه و يا مشكله بيافريند.

حكم مصرف كردن دواهائى (مانند گياه شوكان نوشيدنى و قرص) كه مانع از بچه دارى است با رضايت طرفين و يا بدون رضايت چيست؟ و آيا در خصوص صاحبان عذر شرعى همانند مرض و غير آن اجازه داده مى شود؟

استعمال اينها جايز است مگر اينكه سلامتى را به خطر بياندازد، آرى اگر بچه شدن به سلامتى آن ضرر نكند احتياط وجوبى اينست كه رضايت شوهرش را به اين امر جلب نمايد.

بعضى از خانواده ها عادت كردند كه جشنهائى به مناسبت تولد پسران و دخترانشان تشكيل مى دهند، و اين جشنها نوعاً از قاطى شدن مرد و زن بيگانه و خرج كردن اموالى كه برخى از خانواده هاى فقير به آن احتياج دارند بدور نمى باشد، اميدوارم كه حضرتعالى در اين خصوص كه عادت طبيعى در بعضى خانواده ها شده است توضيح بدهيد؟

عادت ياد شده از عادتهائى است كه از اجتماعات مادّى و كافر بسوى ما آمده است، پس سزاوار است كه مؤمنين از آن اعراض نمايند و آن را ترك كنند، و آن را با زنده كردن مناسبتهاى دينى كه در طول سال مى باشد همانند سالروز ولادت پيامبر اكرم (صلى الله عليه وآله وسلم) و ميلادهاى امامان (عليهم السلام) و عيد غدير و همانند آن عوض نمايند، زيرا كه در زنده كردن آنها زنده كردن ايمان و دين است، در عين اينكه در آن خوشحالى و راحتى و اجتماع مؤمنين و معارفه ميان آنها مى باشد، و در اين نحو شخصيّت و هويّت و كيان ما زنده مى شود و از ضايع شدن و متروك شدن محفوظ مى گردد.

من نذر كردم كه در هر چهار ماه مبلغى از مال به يك خانواده بدهم ولى آنها به جائى مسافرت كرده اند، كه من دسترسى ندارم، آيا جايز است كه در مال نذر شده تصرف كنم همانند وام دادن تا آنوقتى كه بتوانم به آنها برسانم؟

مالى كه نذر شده است معين نمى شود مگر آنوقتى كه به تحويل آنها داده شود، امّا پيش از دادن، مال از آن تو است مى توانى تصرف كنى در آن، و تو مسئول به وفا كردن به نذرت هستى آن زمانى كه رساندن در امكان تو باشد.