اگر با دانستن به حرمت آن و اصرار داشتن به كردن حرام و خوار شمردن آن و بدون عذر شرعى باشد آن وقت شهادتش قبول نيست و غيبت نمودن از او جايز است، و چنانچه از كار خود ناراحت باشد و از عذاب الهى بترسد آن وقت غيبت كردن از او جايز نيست و شهادتش قبول مى باشد در صورتى كه بقيّه اى شرايط شهادتش تمام باشد.
