ديدار مرجع عالیقدر جهان تشیع سید محمدسعید حکیم (مدظله) با سفیر هلند وهيئت همراه

ديدار مرجع عالیقدر جهان تشیع سید محمدسعید حکیم (مدظله) با سفیر هلند وهيئت همراه
۱۳۹۷/۱۱/۰۶

مرجع عالیقدر جهان تشیع سید محمدسعید حکیم (مدظله) با بیان نقش مرجعیت دینی وحوزه ها علمیه در تحکیم مفاهیم دینی وانسانی صحیح در جامعه از جمله بردباری وهمدردی، گفتگو با آرامش و با حفظ ارزشها وبه دور از تعصب و خشونت، واحترام به دیگران، صرف نظر از دین، فرقه و ملیت آنها،  که این مفاهیم برگرفته شده از ارزشهای والای قرآن کریم وسیره معصومین (سلام الله علیهم آجمعین) می باشد, به میهمان خود سفیر هلند در عراق وهیئت همراه، توضیح واشاره نمودند.

معظم له همچنین به ضرورت واهمیت ارتباط بین جوامع مختلف انسانی، تا هر یک مستقیماٌ با فرهنگ دیگر وبدور از جعل وتحریف اشنا شوند، وهمچنین تا تصویر نادرستی از اسلام که منحرفین آن را اشاعه دادند از اذهان مردم پاک کنند

به نوبه خود آقای ماتیوس وولترز سفیر هلند، به قدرداني كشورش از نقش مثبت مرجعيت ديني اشاره نمود، واز فرصت ديدار با مرجعيت سپاس وتشكر كرد.

در پایان، معظم له از همه میهمانان تشکر نمود، واز همه کسانی که با مردم عراق همکاری وپشتیبانی می کنند قدردانی کردند.

كلامى از نور

پيامبر خدا صلى‏‌الله‌‏عليه‌‏و‏آله: خدا بركت دهد به آن كس كه آسان مى‏‌فروشد، آسان مى‏‌خرَد، آسان قرض مى‌‏دهد و آسان مطالبه مى‌‏كند.

استفتائات روز

آيا حضرتعالى به مقلدينتان اجازه مى دهيد كه خمس خودش را به يكى از مجتهدين هم عصر شما بدهند؟

در مسأله اى (79) در رساله اى خودمان (منهاج الصالحين) از كتاب خمس قاعده اى كلى آنكه بايستى خمس به او داده شود توضيح داده ايم و آن را منحصر به شخص خودمان و يا به شخص معينّى ننموده ايم با رعايت همان قاعده ذمّه برئ مى شود و احتياج به مراجعه نمودن به ما ندارد و بدون رعايت آن قاعده چگونه ممكن مى شود به ما كه اجازه اى دادن آن را بدهيم، و لازم است كه به يك امر مهم توجّه شود و آن اين است كه مراجعه نمودن به حاكم شرع آنوقت برائت ذمّه مى آورد كه مكلّف احراز كند مناسب بودن جائى كه صرف حق در آن امام (عجل اله فرجه الشريف) را راضى مى نمايد و به اين موضوع توانائى قيام داشته باشد، چون حق از آن امام (عليه السلام) و مالك امانت دار آن است و متولّى حق مالك و حاكم شرع است و هر يك از آنها مكلّف است كه حق را در آنچه امام (عليه السلام) راضى باشد صرف نمايند پس مالك نمى تواند كه حق را به حاكم شرع بدهد و او را وكيل در صرف آن كند مگر اينكه اعتماد به خوبى تصّرف آن بنمايد به طورى كه مورد رضايت امام (عليه السلام) باشد و با اختلاف حاكمان شرع در شناخت و خوبى تصرّف لازم است كه آنكه مورد وثوق بيشتر و آشناتر به طرز صرف كردن آن و تواناتر بر رساندن حق و مصرف كردن آن در محلّش به مقتضاى امانت مى باشد رجوع نمايد و اگر انتخاب آن بدين اساس نباشد افراط كننده و خيانتكار بوده و بازخواست خواهد شد. و در اين باره توضيح بيشتر و سخن زيادترى در رساله مان (منهاج الصالحين) مى باشد و از خداوند سبحان خواستار كمك و توفيق هستيم.

آيا برداشتن عضوى از اعضاء ميّت به جهت وصل كردن آن به مؤمن كه او را از مرگ نجات دهد جايز است؟ و آيا در اين خصوص اجازه دادن و وصيّت كردن او قبل از وفاتش با اجازه ندادنش تفاوتى دارد يا نه؟

اگر نجات مؤمن منحصر به آن ميّت مذكور باشد برداشتن عضوى از آن جايز است خواه وصيّت بنمايد و يا ننمايد و خواه ولىّ ميّت راضى بشود يا نشود آرى بواسطه اين كار مستحق ديه مى باشد.

اگر مكلّف از شهر خودش به شهر ديگرى مسافرت كند و قصد ماندن ده روز را نمايد و وقت ظهر برسد آيا اين روز از روزهاى ده روز مى باشد و آيا نماز ظهر آن روز را تمام مى خواند و يا شكسته مى خواند.

آرى، همان روز از روزهاى ده روز حساب مى شود در صورتى كه در نيت آن ده روز را با ظهر روز يازدهم تمام كند پس واجب مى شود بر آن كه نماز ظهر روز اول را تمام بخواند. چنانچه قصد اقامه را با نيّت ماندن تا ظهر روز يازدهم تمام كند و اگر تمام نكند بايد شكسته بخواند.