«عبدالغنی الأسدی»، رئیس دستگاه امنیت ملی عراق

«عبدالغنی الأسدی»، رئیس دستگاه امنیت ملی عراق
۱۴۰۰/۰۶/۱۵

تسلیت و همدردی خالصانه خود را به مناسبت درگذشت حضرت آیت الله سید محمد سعید حکیم، مرجع عالیقدر دینی که پس از عمری خدمت به اسلام و وطن به جوار پروردگار شتافت را به امت اسلامی و مراجع عظام ابراز می کنیم».
وی افزود:« از خداوند عز و جل خواهانیم که درگذشته را رحمت کند و وی را به علو درجات برساند . انا لله و انا الیه راجعون

كلامى از نور

پيامبر خدا صلى‏‌الله‌‏عليه‌‏و‏آله: خدا بركت دهد به آن كس كه آسان مى‏‌فروشد، آسان مى‏‌خرَد، آسان قرض مى‌‏دهد و آسان مطالبه مى‌‏كند.

استفتائات روز

آيا دشنام دادن و لعنت كردن و يا غيبت كردن مخالف و يا ناصبى جايز است؟

سزاوار نيست كه مؤمن دشنام دهنده باشد، و در غيبت مردم سخن بگويد خصوصاً كه فتنه و يا مشكله بيافريند.

زيد در خرج كردن مالش سفيه (ولخرج) است مالش را در محلش صرف نمى كند و يا اينكه زياده از شأن خود خرج مى كند و يا به بعضى اشخاص قرض مى دهد، در آخر ماه كه مى آيد در صورتى كه چيزى ندارد كه به زن و فرزندش خرج نمايد، زن او مى گويد كه وضع او را كه اين چنين ديدم من كارى براى مصلحت شوهرم و فرزندش و خانه اش كردم، و آن اينست كه هر مرتبه از جيب او مبلغى را بدون اينكه به او بگويم برداشتم و براى روز تنگى معيشت نگه داشتم آيا اين عمل براى من جايز است يا نه و آيا اين احتياج به اجازه حاكم شرع و يا وكيلش دارد يا نه؟ زيرا كه او سفيه است ؟

ظاهر در سفيه بودن اينست كه در سفاهت لازم است كه حفظ نكردن مالش در نظر عرف از كمى درك آن سرچشمه بگيرد، به طورى كه تصرف او به سبب كمى دركش خوب نباشد، امّا اگر ولخرجى كردن او از كم فهمى او ناشى نباشد بلكه به خاطر منظورهائى كه اختصاص بخودش دارد باشد سفاهت با آن محقق نمى شود، علاوه بر اين اگر سفيه هم بوده باشد، براى زن ولايتى بر او نمى باشد بلكه ولايت از آن حاكم شرعى و ولىّ عرفى او است، و ولىّ عرفى نزديكترين فاميل نسبى او بنابر احتياط وجوبى هست، بلى اگر زن بداند كه او رضايت دارد از او چيزى براى روز مبادا بر دارد بر او جايز مى باشد بدون اينكه از او اجازه بخواهد، ولى براى او باز هم خرج كردن به خوراكى خانه و مثل آن جايز نيست، و تصرّف او صحيح نمى باشد مگر اينكه اذن بدهد، و يا بعد از تصرف اجازه بدهد.

قاعده اى حلال بودن خوردن گوشت حيوانات صحرايى چيست؟

بخودى خود تمامى صاحبان دندان نيش و تمامى جانوران درنده، و خرس و فيل و خرگوش و ميمون و سوسمار و موش و موش صحرايى حرامند، و احتياط وجوبى اين است كه از حشرات و موش دو پا و جوجه تيغى اجتناب شود، بلكه در خوردن اكتفا شود بر شتر و گاو و گوسفند هر دو اهلى باشند يا وحشى و آهو و غزال سرخ و گوره خر و اُلاغ اهلى و اسب و قاطر، و اين سه اخيرى مكروه است.