پیام تسلیت مسعود و نچیروان بارزانی، روسای کنونی و سابق اقلیم کردستان عراق

پیام تسلیت مسعود و نچیروان بارزانی، روسای کنونی و سابق اقلیم کردستان عراق
۱۴۰۰/۰۶/۱۵

مسعود بارزانی در پیام تسلیت خود در این باره آورده است: با غم و اندوه فراوان، خبر درگذشت مرجع دینی بلندپایه آیت الله العظمی سید محمد سعید حکیم را دریافت کردیم؛ به جهان اسلام، مراجع عظام و خاندان گرانقدر حکیم تسلیت می گوییم.

در ادامه پیام رئیس سابق اقلیم کردستان همچنین آمده است: از خداوند متعال برای آنها شکیبایی و آرامش و برای آن مرحوم نیز رحمت الهی و بهشت برین مسئلت داریم؛ انا للە و انا الیە راجعون.

بهذا المصاب الجلل نتقدم بخالص العزاء وعظیم المواساه إلى أسره آل الحکیم الکرام ومراجع الدین العظام والشعب العراقی، داعین الله تعالى أن یتغمد الفید بواسع رحمته ورضوانه ویدخله فسیح جناته.

نچیروان بارزانی نیز در پیام تسلیت خود آورده است: با غم و اندوه فراوان، خبر درگذشت مرجع دینی بزرگ، مرحوم آیت الله العظمی سید محمد سعید الحکیم (قدس الله سره) را دریافت کردیم؛ آن مرحوم یکی از شخصیت های برجسته فقه و اجتهاد بود و زندگی خود را زاهدانه وقف مبارزه علیه ستم و برای تحکیم اصول برادری، محبت و مدارا میان همه طیف های ملت (عراق) کرد.

در ادامه پیام رئیس اقلیم کردستان همچنین آمده است: به مناسبت این مصیبت بزرگ نیز تسلیت صمیمانه و همدردی بزرگ خود را برای خاندان گرانقدر حکیم، مراجع عظام و ملت عراق ابراز می کنیم و از خداوند متعال می خواهیم که رحمت بیکران و رضایت خود را به آن مرحوم عطا فرماید و ایشان را در بهشت برین جای دهد.

كلامى از نور

پيامبر خدا صلى‏‌الله‌‏عليه‌‏و‏آله: خدا بركت دهد به آن كس كه آسان مى‏‌فروشد، آسان مى‏‌خرَد، آسان قرض مى‌‏دهد و آسان مطالبه مى‌‏كند.

استفتائات روز

آيا اختيار داشتن مسافر ميان تمام خواندن نماز و قصر كردن آن در منطقه هاى قديمى مكه اى مكرمه و مدينه اى منوره است و يا اينكه شامل منطقه هائى هم هست كه تازه احداث شده است؟

مخصوص است به آن منطقه هائى كه در زمان پيامبر اكرم (صلى الله عليه وآله وسلم) و ائمه اى هُدى صلوات الله عليهم تا زمان حضرت جواد (عليه السلام) در حرمين بود.

پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم) فرمود: (يا على هلك فيك اثنان محبّ غال و مبغض قال) يا على در خصوص تو دو نفر هلاك شدند دوستدار غلو كننده (افراطى) و دشمن ياوه گو (تفريطى) خبرهاى مستفيضى به حد تواتر رسيده است كه پيامبران به خداوند متعال به هنگام مضيقه و بلاء به نامهاى پنج تن اصحاب كساء استغاثه مى كردند، و همانا پنج تن آل عبا نورهائى بودند كه در كنار عرش تسبيح مى گفتند. ولى بعضى از فضلاء ادعّا مى كنند كه امام على بن ابى طالب (عليه السلام) را وجود حقيقتى روح و حسدش در عالم دنيا از زمان حضرت آدم (عليه السلام) بود، و در چند جا به كمك و پشتيبانى پيامبران (عليهم السلام) شتافته او عصاى موسى (عليه السلام) بود كه به اژدها تبديل گرديد، و او بود كه تخت بلقيس را به سليمان (عليه السلام) آورد و او بود به يوسف (عليه السلام) در چاه و يونس (عليه السلام) را در شكم ماهى پناه داد. تمامى اين كارها را با روح و بدن حقيقى خودش انجام داد. و آنان استدلال مى كنند بر اين با طريق بعضى روايات كه از آنهاست آنكه در كتاب (مواهب الرحمن فى مناقب سلمان) روايت شده كه امام (على بن ابى طالب) (عليه السلام)سلمان (رضوان الله تعالى عليه) را در زمان گذشته از شير نجات داد، و آن با حضرت سلمان در آويخت و او را به زمين زد. و در كتاب (على من المهد الى اللحد) تأليف سيد محمّد كاظم قزوينى روايتى نقل شده است كه امام (عليه السلام) به هنگام ولادتش سوره المؤمنون را خواند. و غير از اين روايتها كه نقل شده است. پس وقتيكه به امام ممكن شد كه پيش از نزول قران آن را بخواند همانا كه در امكان موجود بودن او پيش از تولدش خلافى نمى باشد. اين است آنكه عدّه اى با آن استدلال مى كنند. ولكن اين لازم گرفته كه معلول از علّتش مقدم باشد، يعنى پيش از ولادتش وجود حقيقى داشته باشد. و علم ضرورى هست بر آنكه اگر براى امام (عليه السلام) در عالم وجود پيش از تولدش تأثيرى با روح و بدنش بود، در صورتى كه او هنوز متولد نشده بود. لازم است كه خداوند سبحان بر او وجود را اعطاء نموده بود، همانطورى كه در فلسفه هم مقرر شده است كه وجود علّت سبب محقق شدن معلول است، و ممكن نيست كه معلول از علّت جلوتر باشد.و اگر چنانچه او موجود بوده چه داعى بر تولدش و كودكيش و بزرگ شدنش دارد همانطورى كه آن معلوم است. سئوال ما در اينجا اينست كه آيا ممكن است تصور وجود حقيقى ـ روحى و بدنى ـ بر امام (عليه السلام)و تأثير آن در عالم دنيا از زمان آدم (عليه السلام) تا زمان محمّد (صلى الله عليه وآله وسلم) نمود يا نه؟ اميدوارم كه حضرتعالى لطف فرموده و مسئله را بررسى فرمائيد، كه آن در نزد ما در نهايت اهميّت و براى حضرتعالى نزد خداوند متعال اجر و ثواب هست؟

ادعّاى ياد شده به دليل و برهانى وابسته نيست، بلكه مخالف با ضرورت و روايات بسيارى است كه وارد شده است در تعيين هم جليس سليمان كه آن آصف بن برخيا بود و روايتى در اينكه مونس حضرت يوسف در چاه جبرئيل بود و اينكه عصاى موسى از عوسج بود و آن در نزد امامان (عليهم السلام) از جمله ميراثهاى پيامبران (عليهم السلام) است و غير از اينها از روايات كه دلالت مى كنند كه ادعاى مذكور از خرافات ساده لوحانى كه كوتاه فكر و انحطاط عقلى دارند مى باشد و يا اينكه از طرف مردم اغواگرى كه براى آنها انكار ضروريات مهم نيست مى باشد. و در دو روايتى كه به آنها اشاره شد چيزى نيست كه در مقابل ضرورت مذكور مقاومت نمايند، اما روايت مواهب الرحمن در مناقب سلمان آن اگر صحت داشته باشد ـ و هر روايتى صحيح نمى باشد ـ دلالت ندارد كه امام (عليه السلام) در گذشته با اين بدن موجود بوده است بلكه آنكه روايت دلالت مى كند كه حاضر شد به شكل بدن، شايد كه آن روح مجرد بوده همانند ملائكه ها كه به شكلى مى افتند آن هم به آن شكل در آمده است، علاوه بر اين سلمان مسلمان نشد مگر بعد از هجرت، و شايد اين جريان كمى پيش از هجرت بوده باشد و آنوقت باشد كه امام به دنيا آمده بود و يا مرد بود. و امّا جريان خواندن سوره ( قد افلح المؤمنون ) آن دلالت نمى كند مگر بر اينكه خداوند متعال آيه و سوره را به هنگام ولادتش به او الهام نموده است، كوتاه سخن اينكه پوچ بودن ادعّا ما را از طولانى كردن سخن بى نياز مى نمايد.