براى هر مسلمانى لازم است كه در درجه اوّل به امورات دينى خودش اهميّت دهد و در جلو شما فرصتى براى ياد گرفتن امورات دينى خودت بود و امّا اجر وثواب در خصوص گرفتن تخصص بستگى به نيّت دارد، اگر نيّت تو تنها به جهت بدست آوردن تخصص مذكور بود همانطورى كه بيشتر دانشجوها براى بدست آوردن تخصص تلاش مى نمايند آنوقت بر آن مستحق اجر نمى باشى.
ديه از آن ورثه ميّت است به غير از برادر و خواهر مادرى كه آنها از ديه ارث نمى برند، و در اين صورت افراد قبيله نمى توانند از وى چيزى بگيرند مگر با رضايت ورثه اى كه ذكر شد، و اگر چنانچه در ميان آنها قاصر ( صغير و مجنون ) باشد رضايت آن كافى نمى باشد، بلكه لازم است كه سهم آن را كنار گذاشت، و جايز است از حصّه و سهم ديگران با رضايت آنها اخذ نمود.
و اميد از مؤمنين اين است كه به احكام خداوند متعال پاى بند باشند، و از آنها روگردان نشوند و بسوى حكمهاى جاهليّت بى محتوا رو نياورند كه خداوند عزوجل فرموده است:
( افحكم الجاهلية يبغون و من احسن من الله حكما لقوم يوقنون )
آيا حكم جاهليت را از تو مى خواهند، و چه كسى بهتر از خدا براى قومى كه اهل يقين هستند حكم مى كند.
( و من لم يحكم بما انزل الله فاولئك هم الفاسقون )
و كسانى كه بر طبق آنچه خدا نازل كرده حكم نمى كنند فاسقند.
( و من لم يحكم بما انزل الله فاولئك هم الظالمون )
و كسانى كه بر طبق آنچه خدا نازل كرده حكم نمى كنند ستمگرند.
( و من لم يحكم بما انزل الله فاولئك هم الكافرون )
و آنها كه به احكامى كه خدا نازل كرده حكم نمى كنند كافرند.
( فليحذر الذين يخالفون عن امره ان تصيبهم فتنة او يصيبهم عذاب اليم )
پس آنان كه امر او را مخالفت مى كنند بايد بترسند كه فتنه اى دامنشان را بگيرد يا عذاب دردناك به آنها برسد و از لحاظ تهديد خداوند متعال كفايت مى كند كه مؤمنين را باز دارد اينكه فرموده است:
( ان الله لايغير ما لقوم حتّى يغير و اما بانفسهم و اذا اراد الله بقوم سوءًا فلا مردله و ما لهم من دونه من وال )
اما خداوند سرنوشت هيچ قومى ( و ملّتى ) را تغيير نمى دهد مگر آنكه آنان آنچه را در خودشان هست تغيير دهند، و هنگامى كه اراده سوئى به قومى ( بخاطر اعمالشان ) كند هيچ چيز مانع آن نخواهد شد، و جز خدا سرپرستى نخواهند داشت.
و از خداوند متعال خواستاريم كه توفيق عمل بدانچه او دوست دارد و رضايتش در آنست مرحمت فرمايد و او ارحم الراحمين است.
اين شرط ضمنى نمى باشد، همانطورى كه وسعت دادن شوهر به نفقه زن و با او در مورد بيرون رفتن از خانه سهل انگارى نمودن شرط ضمنى زن به شوهرش نمى تواند بوده باشد.