تأكيد ایت الله حکیم (مدّظله) به پیروان اهل بیت (علیهم السلام) بر اهمیت مراقبت از فرزندان خود و راهنمايى وهدایت آنها با رفتارهاي نرم وآرامش بخش، همانند یک دوست ودوست دار برای انها

تأكيد ایت الله حکیم (مدّظله) به پیروان اهل بیت (علیهم السلام) بر اهمیت مراقبت از فرزندان خود و راهنمايى وهدایت آنها با رفتارهاي نرم وآرامش بخش، همانند یک دوست ودوست دار برای انها
۱۳۹۷/۰۳/۰۵

مرجع عالیقدر ایت الله سید محمد سعید حکیم (مدظله) به پیروان اهل بیت (علیهم السلام) بر اهمیت توجه به خانواده ومراقبت وتربیت فرزندان وراهنمايى وهدایت آنها را به راه راست از طریق گفتگوی مسالمت آمیز و خالی از خشونت وسلطه گری، بلکه با محبت ودوستی با انها تعامل نمایند، همچنین به انها آموزها ومفاهیمی که از اهل بیت (علیهم السلام) به ما رسیده ودرس وعبرت هایی که می توان از انها استفاده نمود یاآوری كنند.
ایشان متذکر شدند که مؤمنان می بایست توصيه به حق بين خودشان وهمسایگان ووابستگان خود در رفتار وکردار خود منعکس کنند، وهر یک با توجه به مسؤولیت وشغل خود ، به بیان وتوضیح احکام شرعی، تعهد به احکام دینی ، رعایت حشمت، عفت با محبت وحکمت ومهربانی وبه دور از دعوا و عصبانیت به دیگران منتقل نماید
این بیانات باحضور مؤمنان مسجد الرسول الاعظم (صلی الله علیه وآله) در منطقه بغداد الجدیده ودر روز شنبه 18 ماه شعبان 1439 گفته شد.
در پایان از خداوند متعال قبولی اعمال وموفقیت وعاقبت به خیری برای حاضرین خواستار شدند واز مهمانان محترم خواستند تا سلام ودعاهای خود را به خانواده هایشان انتقال دهند.

كلامى از نور

پيامبر خدا صلى‏‌الله‌‏عليه‌‏و‏آله: خدا بركت دهد به آن كس كه آسان مى‏‌فروشد، آسان مى‏‌خرَد، آسان قرض مى‌‏دهد و آسان مطالبه مى‌‏كند.

استفتائات روز

يكى از مؤمنين پس از جستجو و پرس و جو از اعلم مجتهدين بر او يقين حاصل شد كه يكى از مجتهدين اعلم است و حقوق شرعى خود را به او داد پس از آن بر او يقين حاصل شد كه يكى ديگر اعلم است آيا عمل اوّلش صحيح و مجزى است؟

اگر در بدست آوردن اعلم سعى خود را كرده و تقصير ننموده و مسامحه و شتابزدگى نكرده است آنكه انجام داده صحيح و مجزى است انشاءالله تعالى و اگر شتابزدگى كرده و سعى خود را در جستجو كردن به كمال نرسانده است لازم است به آن كسى كه ميزان شرعى در حق آن از مجتهدين نزد او ثابت شده است رجوع نمايد و جريان خود را به او بگويد پس اگر صرف مال در محل باشد آنوقت مجتهد مزبور كافى بودن آن را اعلان مى كند ولى اگر صرف مال را در محلش احراز نكرد لازم است كه آن را دوباره پرداخت نمايد و به آنكه قبلا داده كفايت نكند.

و اگر چنانكه جايز باشد رقص كردن لطفاً سئوالات مسطوره در ذيل را جواب دهيد، آيا در مباح بودن رقص زنان شرايط ذيل بايد باشد. الف: آيا جاى رقصيدن مباح باشد و در حسينيّه و مسجد جايز نمى باشد؟ ب: آيا شرط است كه مرد و پسر مميزّ به آنجا داخل نشود؟ ج: آيا شرط است كه آلات لهو استعمال نكنند و غناء ننمايند؟ د: آيا شرط است كه نامحرم صداى آنها را نشنود؟ هـ: آيا شرط است كه سخنان باطل نگويند؟ و: آشكار نشدن عورت شرط است؟ ذ: فتنه بوجود نيامدن شرط است؟ ح: زنها به يكديگر با نظر شهوت نگاه نكنند؟ ط: شرط است كه عكسبردارى مخصوصاً عكسبردارى متحرك نشود؟ ى: آيا در اين خصوص چيز اضافى شرط است و يا تصحيح عمومى است؟

الف: به جواب سئوال (565) مراجعه شود. ب: بلى اگر آمدن آنان باعث به حرام افتادن باشد مانند نگاه كردن به نامحرم و يا به تهيج شهوت مرد و يا زن باشد شرط است كه نيايند. ج: بلى شرط است كه از آنها به آن طورى كه در سابق گفته شد استفاده نكنند. د: بلى اگر شنيدن شهوت را برانگيزد شرط است كه نامحرم نشنود. هـ: اگر منظور از باطل دروغ باشد و همانند آن از چيزهائى كه حرام است باشد نبود آن شرط است و اگر مقصود تعريف كردن و فخر ورزيدن و مانند آنها باشد نبودنش شرط نيست. و: بلى اين شرط است بدين معنى كه كشف عورت در حال رقص و غير رقص حرام است ذ: بلى اين شرط است. ح: اين هم شرط است. ط: تصوير عيب ندارد بشرط اينكه بر آن غير از زنان نگاه نكنند و امّا اگر مردان اطلاع پيدا كنند اشكال دارد. ي: در اين باره نصيحتى هست از اين كارها بهتر است دورى گزينند اگر چه حلال مى باشد زيرا كه اين كارها اى بسا انسان را به حرام مى كشاند و حداقّل انيست كه از ياد خدا غافل مى نمايد.

آيا به طلبه جايز است كه خانه اش را بفروشد و خانه اى گران بها بخرد و بدهكار بماند تا به خاطر اينكه بدهكار است حقوق شرعى بگيرد؟

اين موضوع با مواردش فرق مى كند و هر بدهكارى مستحق حق مخصوصاً سهم امام (عليه السلام) نمى باشد و اين سهم امام امانت است در دست صاحبش و وظيفه اى او است كه آن را در جائى صرف كند كه رضايت امام (عليه السلام) را كه او صاحب حق است احراز نمايد، و اشكال نيست در اينكه آنچه كه محل بهتر و برتر است رضايت او در آن است روح ما فدايش باشد.

مردى هست كه نزد آن صد هزار از وام هست كه با سود ( ربا ) آن را گرفته است و او مى خواهد خود را از جهت حرمت اين اموال خلاص نمايد چه بايد بكند؟

واجب است بر آن وام را كه صد هزار است به وام دهنده برگرداند و حرام است كه زيادى ( سود ) را بدهد، مگر اينكه به پرداخت آن ناچار باشد.

آرشیو اخبار