دیدار ایت الله حکیم (مد ظله) با گروهی ازنمایندگان خارجی حاضر در جشنواره ربیع الشهادة

دیدار ایت الله حکیم (مد ظله)  با گروهی ازنمایندگان خارجی حاضر در جشنواره ربیع الشهادة
۱۳۹۷/۰۲/۰۴

مرجع عالیقدر جهان تشیع حضرت ایت محمد سعید حکیم (مدظله) در تاریخ سه شنبه هفتم شعبان 1439 در استقبال از شخصیت های خارجی حاضر در جشنواره ربیع الشهاده در کربلا معلی تاکید کردند که اسلام حقیقی وناب محمدی اسلامیست که خداوند تعالی انرا رحمتی بر جهانیان نازل کرد، وشیعیان انرا از شهرعلم، پیامبر رحمت حضرت محمد ( صلی الله علیه و اله و سلم) و مبلغ دین آن  ودروازه این شهر علم, امام علی بن ابی طالب (علیه السلام) که بدون هیچ تغییر وتحریف مبانی آن را بیان نمودند, چرا که این اسلام از معصوم گرفته شده، وبدور از مناقشه های سیاسی که بوجود اورنده اسلام تحریف شده وموافق مصالح ومنافع شخصی است

ایشان افزودند : موسسه دینی شیعه حقی در تحریف مفاهیم صحیح اسلام ندارد و نقش ان حفاظت از موازین شرعی است . ایشان از مسلمانان خواستند که به وظایفشان که عمل باسلام است عملی کنند و از تحریف اسلام بپرهیزند, که همانا شیعه با عمل به آن در چهارده قرن توانسته است در برابر حملات بزرگی که او عارض شده ایستادگی کند.

در خاتمه, میهمانان با تقدیر وتشکر از مرجع عالیقدر برای تخصیص زمانی جهت استفاده از توجیهات و بیانات سازنده ایشان  ورشن نمودن حقیقت وانچه اتفاق می افتد تشکر و قدردانی نمودند

كلامى از نور

پيامبر خدا صلى‏‌الله‌‏عليه‌‏و‏آله: خدا بركت دهد به آن كس كه آسان مى‏‌فروشد، آسان مى‏‌خرَد، آسان قرض مى‌‏دهد و آسان مطالبه مى‌‏كند.

استفتائات روز

در شرعى بودن متعه (عقد غير دائمى) و نسخ شدن آن ميان مسلمانان اختلاف هست آيا ممكن است كه ما را به صورت مختصر از واقع امر آگاه فرمائيد؟

تمامى مسلمانان اتفاق نظر دارند كه متعه در زمان پيامبر اكرم (صلى الله عليه وآله وسلم) شرعى بوده، و معلوم است كه مذهب اهل بيت عصمت (عليهم السلام) اينست كه شرعى بودن آن ادامه دارد و نسخ نشده است، ولى باقى مذهبهاى اسلامى به حرام بودن آن قائلند، با اينكه روايات بسيارى در كتابها و صحاح مسلمانها هست كه دلالت مى نمايند كه شرعى بودن آن تا زمان خليفه عمر بن الخطاب ادامه داشت و او با صراحت از آن نهى كرد، و وارد شده است كه او در خطابه اش گفت: (متعتان كانتا على عهد رسول الله و انا محرمهما و اعاقب عليهما) دو متعه بود كه در زمان پيامبر بود و من هر دو تاى آنها را حرام مى كنم و بر آنها عقوبت مى نمايم ولكن به حرام كردن او بسيارى از صحابه و تابعين ملتزم نشده و قبول نكردند حتّى اينكه عبدالله فرزند عمر از كسانى بود كه مباح و جايز بودن متعه را نقل مى كرد و به او اعتراض كردند كه پدرت آن را حرام كرده است و او مى گفت كه تبعيت نمودن از سنت و طريقه پيامبر اكرم (صلى الله عليه وآله وسلم) اولى و شايسته تر است، و تفصيل اين مسئله براى ما در اين فرصت كم ممكن نيست، و در اين خصوص كتابهاى بسيارى هست كه به تفصيل اين مسئله پرداخته است.

در خصوص بعضى از كارمندان دولتى كه در ادارات مرد و زن باهم در يك محل كار مى كنند و آنها با همديگر صحبت مى كنند و يا هم غذا مى خورند و يا همانند اينها را با همديگر مى نمايند حكمشان چيست و حدود اين اختلاط چيست؟ در صورتى كه آنها در يك رشته و در يك محل كار مى نمايند؟

1 ـ براى زن باز گذاشتن رو و كف دستها بشرط اينكه بغير از سرمه و انگشتر و دستبند به طورى كه از قديم متعارف است زينت ننمايد جايز است، و زينت كردن به غير از اينها حرام است همانطورى كه كشف كردن زيادى از رو و كف دستها حتّى پاها جايز نيست و احتياط وجوبى اينست كه پاها را هم بپوشاند. 2 ـ بر مرد حرام است كه به زن نامحرم با ريبه و با قصد لذت بردن نگاه كند همانطورى كه بنا بر احتياط وجوبى براى زن هم حرام است با چشم پر به مرد نگاه نمايد و بايستى با دقت و تأمل به نامحرم نگاه ننمايد. 3 ـ بر هر يك از آنها حرام است يكديگر را مسّ نمايند گرچه با دست دادن و روبوسى باشد و اگر چه اين تماسّ بدون ريبه بوده باشد و به جهت احترام خالصانه باشد. 4 ـ لازم است بر آنها كه از خلوت نمودن پرهيز نمايند گرچه با باز گذاشتن درب منزل باشد، و هم چنين از بيشتر صحبت كردن كه گاهى به فساد مى كشد و از افتادن به شر و فساد جدّاً پرهيز نمايند، و بخدا پناه ببرند از شر شيطان ملعون.

آيا دروغ گفتن به امامان معصوم (صلوات الله و سلامه عليهم) براى ضرورت تقيّه در ماه رمضان و غير رمضان جايز است و اگر كسى اين را در ماه رمضان كرد آيا آن روز را افطار كرده و بر او قضاء و كفّاره لازم است يا نه؟

بلى اگر ضرورت ايجاب كند جايز است و روزه باطل نمى شود و اگر توريه ممكن باشد و مكلف به عوض بودن آن متوجّه باشد واجب است توريه نمايد و دروغ گفتن حرام مى شود و روزه اش باطل مى گردد.

آيا مى توانيم گوسفندى را كه زائيدنش نزديك است براى قربانى سر ببرّيم ، و حكم بچه اش چيست؟

سر بريدن آن به عنوان قربانى جايز است، و واجب نيست كه برّه اش را سر ببرّند.

آرشیو اخبار