دیدار سید عزالدین حکیم با اهالی منطقه البلدیات در بغداد و دعوت به استفاده حداکثری از ماه مبارک رمضان و اخلاص به خدا

دیدار سید عزالدین حکیم با اهالی منطقه البلدیات در بغداد و دعوت به استفاده حداکثری از ماه مبارک رمضان و اخلاص به خدا
۱۳۹۶/۰۳/۰۲

حضرت حجت الاسلام و المسلمین سید عزالدین حکیم در دفتر مرجع عالیقدر جهان تشیع حضرت آیت الله العظمی سید محمد سعید حکیم (مدظله) در بغداد ، از اهالی منطقه البلدیات استان بغداد استقبال کرد ، وی در این دیدار که روز سه شنبه 26 شعبان المعظم 1438هـ ، برگزار گردید در سخنانی توجیهی مومنان گرامی را به مستحکم کردن و فشرده نمودن صفوف وحدت و دوری از آنچه مومنین را به تفرقه میشکاند توصیه و همگان را به عمل با اخلاص برای خدمت به جامعه و میهن دعوت نمود.

همچنین وی خطاب به میهمانان استفاده حداکثری از ماه مبارک رمضان با ارتباط بیش از پیش با پروردگار متعال و با اهدافی صادقانه و دلهایی پاک جهت توفیق همگان و قبولی طاعات و عبادات در این ماه مبارک و عظیم را مورد تاکید قرار داد.

كلامى از نور

پيامبر خدا صلى‏‌الله‌‏عليه‌‏و‏آله: خدا بركت دهد به آن كس كه آسان مى‏‌فروشد، آسان مى‏‌خرَد، آسان قرض مى‌‏دهد و آسان مطالبه مى‌‏كند.

استفتائات روز

از مسلّمات مذهب ما اينست كه امامت با نصّى از طرف خداوند متعال است، و زمانى كه ما سيره اى پيامبر محمد (صلى الله عليه وآله وسلم)را بررسى مى كنيم در مى يابيم كه آيات ولايت و طاعت پس از هجرت به مدينه نازل گرديده است، آيا اين يعنى امامت او را خداوند متعال بعد از هجرت قرار داده است، يا اينكه او از زمان بعثت امام بود؟ و آيا دليل بر اين چيست؟

امامت اميرالمؤمنين (عليهم السلام) از ازل در علم خداوند تبارك و تعالى بود، امّا رساندن آن پس از بعثت در مواقع پيش آمدن شرايط مناسب عملى گرديد. و شايد اوّلين باريكه پيامبر اكرم (صلى الله عليه وآله وسلم) امامت اميرالمؤمنين (عليه السلام) را ابلاغ فرمود، در حديث الدار در مكّه معظمه به هنگام نزول قول خداوند تبارك و تعالى (وانذر عشيرتك الاقربين) سوره شعراء آيه 214 و خويشاوندان نزديك را انذار كن مطابق آنچه مضمون مصادر حديث مذكور است در آن زمان بود.

من بنام احمد عباسّى نسب من به عباس ابن عبدالمطلب عموى پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم) آن طورى كه مشهور است مى رسد و فاميل من همان قرابت را دارند: 1 ـ آيا در درجه اوّل سهم سادات را به آنها در صورت فقير بودن مى توان داد؟ 2 ـ آيا گفتن لفظ سيدّ به آنها جايز است؟ 3 ـ آيا پوشيدن عمامه سياه و يا شال سبز بر آنها جايز است؟ 4 ـ آيا گرفتن نذر امام همانند ساير علوى ها براى آنان جايز است؟

اگر نسبت آنها به عباس با طريق شرعى ثابت بشود براى آنها در صورت فقير بودن اخذ سهم سادات جايز است امّا گفتن لفظ سيّد و پوشيدن لباسهاى كه علامت سادات است محل اشكال است، زيرا كه بعيد نيست كه اينها مخصوص به فاطمى ها و يا علوى ها (خدا به عزتشان بيافزايد) باشد و امّا گرفتن نذرى كه بر امامان است آن به علوى ها مخصوص نيست بلكه گرفتن آن به فقراء غير سيّد هم جايز مى باشد مگر اينكه نظر كننده طرز معينى را در نظر گرفته باشد.

در نماز جماعت وقتى كه مكبّر قد قامت الصلوة گفت برخى از مؤمنين دو سجده اى شكر به قصد قربت به خداوند متعال انجام مى دهند آيا اين جايز است يا مستحب است يا مكروه است و يا حرام مى باشد؟

در مستحبات نماز جماعت وارد نشده است بلكه وارد شده است كه مأمومين موقع گفتن قد قامت الصلوة پا مى شوند، پس بنابراين سجده هاى مذكور شرعى نمى باشد بلكه اگر به قصد اين بياورد كه از آداب جماعت و مستحبات آنست بدعت است و امّا اگر به خاطر اينكه سجده اى شكر به خودى خود مستحب است بجا بياورد حرام نمى باشد.

اگر به مكلّف ثابت نشد كه اين صدا غناء است يا نه آيا جايز است كه به آن گوش دهد؟

اگر شبهه اى مفهوميّه باشد (معنى غناء را خوب نمى داند) آنوقت جايز نيست، و اگر شبهه اى موضوعيّه باشد (معنى غناء را مى داند ولى نمى داند كه به اين هم شامل مى شود يا نه) جايز است كه گوش بدهد.

آرشیو اخبار