اهتمام به عقیده ، اندیشیدن در قرآن ، آیات و بازخورد آن در رفتارهای روزمره

اهتمام به عقیده ، اندیشیدن در قرآن ، آیات و بازخورد آن در رفتارهای روزمره
۱۳۹۶/۰۵/۲۲

مرجع عالیقدر جهان تشیع حضرت آیت الله العظمی سید محمد سعید حکیم (مدظله) ، روز شنبه دوم  شعبان المعظم 1438هـ ، در دیدار موسسات خیریه و فرهنگی فعال در زمینه قرآن و قرائت آن ، مومنان عزیز را به اهتمام ویژه به عقاید ، اندیشیدن در قرآن و آیات شریف و با تزین به اخلاق نیک برگرفته از آن و همچنین بازخورد آن در رفتارهای روزمره هر شخص با خانواده ، والدین ، جامعه و همسایه ها ، توصیه نمودند.

ایشان در پایان دیدار از خداوند متعال سربلندی و موفقیت در انجام وظیفه و خدمت به اهالی منطقه و یتیمان را خواستار شده و خواهان رساندن سلام وی به بستگان و والدینی که با سعی و تلاش ، آنان را به قاریان و قرآن آموزان تبدیل کردند ، شدند .

كلامى از نور

پيامبر خدا صلى‏‌الله‌‏عليه‌‏و‏آله: خدا بركت دهد به آن كس كه آسان مى‏‌فروشد، آسان مى‏‌خرَد، آسان قرض مى‌‏دهد و آسان مطالبه مى‌‏كند.

استفتائات روز

شخصى كه يك روز از ماه رمضان را به جهت پيش آمدهاى خانواده اى و يا درسى نه به قصد گناه عمداً بخورد حكمش را بيان فرمائيد.

اگر واجب بودن روزه را بر او مى دانست به جهت سهل انگارى خورد قضا و كفاره بر او واجب مى شود.

بنابر آن قولى كه چرمهاى وارد شده از دولتهاى كافر نجس مى باشد اين سئوال مطرح مى شود كه اگر علم اجمالى داشته باشيم كه در دست كافر هم تذكيه شده است و هم غير تذكيه شده است آيا بناء را به پاكى مى توانيم بگذاريم؟

علم اجمالى همانا اصل ترخيصى را ساقط مى كند مانند اصل برائت و تذكيه همانند اينكه علم داشته باشيم به نجاسات بعض لباسهاى پاك، امّا علم اجمالى به ترخيص صلاحيّت ندارد كه اصل الزامى را ساقط كند همانطورى كه اجمالا بدانيم كه يكى از دو لباسى كه معلوم بود نجاست يكى از آنها يكى را پاك نموديم، و اينجا هم همين طور است، زيرا كه مقتضاى اصل اين است كه به وجه شرعى ذبح نشده است، كه ثابت مى كند نجاست چرم را، پس علم به بودن تذكيه شده به نحو اجمال دليل بر ساقط شدن اصل مذكور نمى باشد.

اگر كارمندى در محلى كه از وطنش به اندازه اى مسافت شرعى دور مى باشد به مدت يك سال و يا بيشتر در آنجا كار مى كند و در روزهاى پنجشنبه و جمعه و يا در هر روز به وطنش مسافرت مى كند، آيا حكم نماز و روزه اش چگونه مى باشد؟

اگر طول مسافت هشت فرسخ باشد و در هفته دو بار مسافرت به وطنش نمايد همانطورى كه در فرض اول آمده است آنوقت نمازش را در راه شكسته مى خواند و در محل كار و وطنش تمام مى خواند. اما اگر هر روز مسافرت به وطنش نمايد همانطورى كه فرض دوم اين چنين است نمازش را در راه و محل كار و وطنش تمام مى خواند، ولى اگر ده روز در وطن و يا محل اقامتش بماند گرچه از پيش قصد ماندن نداشته باشد بايد در مسافرت اول در راه قصر نمايد سپس حكمش در راه و وطن و محل كارش تمام است.

پيره زنى كه نمى تواند روزه بگيرد آيا مى تواند فديه اش را به پسرش كه زن گرفته و نابينا و فقير است بدهد؟

جايز نيست كه فديه را بر آن بدهد مگر اينكه عاجز باشد از اينكه بر او انفاق نمايد و يا اينكه براى نفقه اى كه بر او دادن آن واجب نيست همانند پرداخت قرض آن بدان عنوان بدهد.